Çukurova Gazetesi, Güney Web ve diğer yayınlarda yer alan yazılarım. Haftalık olarak güncellenir, kategoriye göre filtreleyebilirsiniz.
Günümüzde teknolojik ve ekonomik gelişmeler doruklara ulaşmış gibi görünse de, bu ilerlemenin gerisinde bir insani kriz olan “yalnızlaşma ve yabancılaşma” yaşanmaktadır. Modern birey, bugüne kadar hiç olmadığı kadar bağlantılı ama bir o kadar da yalnızdır.
Modern toplum, insana sürekli tüketmeyi öğütler. Yiyecekler, giysiler, markalar, bilgi parçacıkları, dijital içerikler… Her şey “daha fazlası” ile tanımlanır. Obezite bu “daha fazla” mantığının bedendeki yansımasıdır.
Eğitimin temel amacı, bireyin yaşama hazırlanması değil midir? O hâlde neden pek çok öğrenci okuldan kopuk, hayata karşı kayıtsız ve öğrenmeye karşı isteksizdir? Çünkü eğitim sistemi, onların dünyasını anlamıyor, onların hayatına temas etmiyor.
Tüketerek mi mutlu oluyoruz, yoksa mutlu olamadığımız için mi tüketiyoruz? Eğer ikinci ihtimal daha doğruysa, mesele alışveriş sepetinden çok daha derindir. Gerçek zenginlik, sahip olduklarımızın çokluğunda değil; ihtiyaçlarımızın sadeliğindedir.
Gerçeklik ile algı arasında sıkışan birey, bu sıkışmadan ancak eleştirel düşünce ile kurtulabilir. Çünkü düşünmeyen, sadece inanır. Ama düşünen, önce anlar, sonra karar verir.
Yeni dönemde teknolojiyi kontrol eden insan mı olacak, yoksa teknoloji insanı mı tanımlayacak? Eğer etik, hukuk ve demokrasi teknolojik ilerlemenin gerisinde kalırsa, insanlık kendi yarattığı sistemin tutsağına dönüşebilir.
Sorunlara her gün yenileri ekleniyor. Bunların neden çözülemediğini mi konuşacağız, yoksa çözüm getirmeyen sıradanlaşmış yönetim anlayışının neden bu kadar yaygınlaştığını mı? Gerçek çözüm, ancak ikinci soruyla yüzleşildiğinde mümkün olacaktır.
Bu dünyada hız çok, gürültü çok, telaş çok… Ama insanın ihtiyacı bazen sadece şudur: Biraz huzur, biraz güven, biraz da anlam. Çünkü iyi bir hayat, ancak iyi bir toplumun içinde mümkün.
Dünyada herkes aynı gemide ama güvertelerde sınıf farkı var. Gemi batarsa sınıf farkı kalmayacak. Şimdi karar verme zamanı: Küresel sorunları yalnızca konuşacak mıyız, yoksa onları çözmek için yeni bir ortak irade kurabilecek miyiz?
Günlük yaşamda pek çok küçük sanılan sorun, fark ettirmeksizin, toplumun büyük bölümünü etkiliyor. Aslında bunların her biri çözülmeyen gerçek sorunların parçasıdır. Çözülmeyen temel sorunlar sürekli olarak ilave sorun yaratıyor.
Olumlu siyaset biçimi genellikle yetersiz, pasif olmakla suçlanır. Oysa asıl gerçekçilik, sorunları halının altına süpürmeden ele alabilmektir. Olumlu siyaset, kısa vadeli alkıştan çok, uzun vadeli güven inşa eder.
Negatif siyaset, bir gelecek tasavvurundan çok bir karşıtlık dili üzerine kurulu. Ne yapılacağına değil, neye karşı olunduğuna odaklanıyor. İnşa etmekten çok yıkmayı, ikna etmekten çok itibarsızlaştırmayı, anlamaktan çok dışlamayı besliyor.
