Çukurova Gazetesi, Güney Web ve diğer yayınlarda yer alan yazılarım. Haftalık olarak güncellenir, kategoriye göre filtreleyebilirsiniz.
Gerçeğin yok olduğu değil; üzerinin örtüldüğü bir çağı yaşıyoruz. Gürültü arttıkça ses kaybolur, görüntü çoğaldıkça anlam silikleşir. Ama bu, gerçeğin ortadan kalktığı anlamına gelmez. Aksine, onu arama ihtiyacının daha da arttığını gösterir.
Ruh sağlığı krizi, modern dünyanın sessiz çığlığıdır. Bu krizle yüzleşmek, yalnızca bireysel değil, kolektif bir sorumluluktur. Ruh sağlığı sonuçta toplumun yaşam kalitesini belirlemektedir.
Gelecek, bekleyenlerin değil; hazırlananların, düşünenlerin, üretenlerin ve cesaret gösterenlerin olacaktır. Yenidünyaya ayak uydurmak bir zorunluluktur.
Günümüzde teknolojik ve ekonomik gelişmeler doruklara ulaşmış gibi görünse de, bu ilerlemenin gerisinde bir insani kriz olan “yalnızlaşma ve yabancılaşma” yaşanmaktadır. Modern birey, bugüne kadar hiç olmadığı kadar bağlantılı ama bir o kadar da yalnızdır.
Modern toplum, insana sürekli tüketmeyi öğütler. Yiyecekler, giysiler, markalar, bilgi parçacıkları, dijital içerikler… Her şey “daha fazlası” ile tanımlanır. Obezite bu “daha fazla” mantığının bedendeki yansımasıdır.
Eğitimin temel amacı, bireyin yaşama hazırlanması değil midir? O hâlde neden pek çok öğrenci okuldan kopuk, hayata karşı kayıtsız ve öğrenmeye karşı isteksizdir? Çünkü eğitim sistemi, onların dünyasını anlamıyor, onların hayatına temas etmiyor.
Tüketerek mi mutlu oluyoruz, yoksa mutlu olamadığımız için mi tüketiyoruz? Eğer ikinci ihtimal daha doğruysa, mesele alışveriş sepetinden çok daha derindir. Gerçek zenginlik, sahip olduklarımızın çokluğunda değil; ihtiyaçlarımızın sadeliğindedir.
Gerçeklik ile algı arasında sıkışan birey, bu sıkışmadan ancak eleştirel düşünce ile kurtulabilir. Çünkü düşünmeyen, sadece inanır. Ama düşünen, önce anlar, sonra karar verir.
Yeni dönemde teknolojiyi kontrol eden insan mı olacak, yoksa teknoloji insanı mı tanımlayacak? Eğer etik, hukuk ve demokrasi teknolojik ilerlemenin gerisinde kalırsa, insanlık kendi yarattığı sistemin tutsağına dönüşebilir.
Sorunlara her gün yenileri ekleniyor. Bunların neden çözülemediğini mi konuşacağız, yoksa çözüm getirmeyen sıradanlaşmış yönetim anlayışının neden bu kadar yaygınlaştığını mı? Gerçek çözüm, ancak ikinci soruyla yüzleşildiğinde mümkün olacaktır.
Bu dünyada hız çok, gürültü çok, telaş çok… Ama insanın ihtiyacı bazen sadece şudur: Biraz huzur, biraz güven, biraz da anlam. Çünkü iyi bir hayat, ancak iyi bir toplumun içinde mümkün.
Dünyada herkes aynı gemide ama güvertelerde sınıf farkı var. Gemi batarsa sınıf farkı kalmayacak. Şimdi karar verme zamanı: Küresel sorunları yalnızca konuşacak mıyız, yoksa onları çözmek için yeni bir ortak irade kurabilecek miyiz?
